Listy do nas

 

NA   PROGU   JUBILEUSZU

 


Poniżej przedstawiamy list skierowany do nas przez o. Petera-Hansa Kolvenbacha SJ Generała Towarzystwa Jezusowego i Asystenta Światowej WŻCh z okazji jubileuszowego roku jezuitów rozpoczynającego się 3 grudnia. List jest poświęcony trzem pierwszym jezuitom: św. Ignacemu z Loyoli, św. Franciszkowi Ksaweremu i bł. Piotrowi Faberowi. Pewnie wiele razy będziemy spotykać się w najbliższym roku z tymi osobami. Warto więc się z nimi zapoznać, gdyż to właśnie wokół nich zbierały się pierwsze grupy świeckich poszukujących konkretnych sposobów na zastosowanie wiary w życiu codziennym. Były to jedne z tych grup, z których zrodziły się Sodalicje, a potem WZCh. Zapraszam do lektury.

 Ewa  Dybowska


Do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego

 
Dużą radość stanowi dla mnie fakt, że mogę dzielić ze wszystkimi członkami Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego świętowanie 450-lecia narodzin dla nieba świętego Ignacego oraz 500. rocznicy urodzin świętego Franciszka Ksawerego i błogosławionego Piotra Fabera. W większości miejsc na świecie jezuici przygotowują się do uczczenia pierwszych towarzyszy poprzez wszelkiego rodzaju festiwale i inne jubileuszowe inicjatywy. Chcemy przede wszystkim podtrzymać zapał apostolski mający swe źródło w duchowości, który wspólnie z WŻCh posiadamy prawie od samego początku. Również dzisiaj świętość tych pierwszych trzech jezuitów jest inspiracją dla naszego (jezuitów i WŻCh) życia.

Ignacy był świecką osobą, kiedy jako pielgrzym rozpoczął dzielenie się Ćwiczeniami Duchowymi - jako autentyczną drogą do Boga - z wieloma świeckimi ludźmi, których spotykał. Dzięki doświadczeniu Ignacego i jego pragnieniu dzielenia się nim z innymi, tak wiele ludzi mogło odkryć, czego Pan Bóg oczekuje od każdego z nich i czego pragnie, by się uczyli zmieniać w sobie i świecie wokół. WŻCh i jezuici są świadomi, że Ćwiczenia Duchowe stale ubogacają nasze wspólnoty, dając niezaprzeczalną duchową moc i wielki dar modlitwy, abyśmy mogli odnajdywać w każdej chwili na nowo odpowiedź na pytanie, które stawiał Ignacy: co uczyniłem dla Chrystusa, co czynię dla Chrystusa i co powinienem uczynić dla Chrystusa? (por. CD 53).

Na scenie jubileuszu pojawia się również święty Franciszek Ksawery. Kiedy odprawiał Ćwiczenia Duchowe z Ignacym, nie pozostał głuchy na Boże wołanie, które prowadziło go z miasta do miasta, z domu do domu, aby głosił Dobrą Nowinę. Widząc świętego Franciszka Ksawerego, jak wędruje po drogach Azji, wędruje aż do Chin, pragniemy osobiście i jako wspólnota kontynuować misję Chrystusa pomiędzy ludźmi, którzy żyją wokół nas lub z nami. Dziękujmy Bogu, że WŻCh nigdy nie porzuciła misyjnej odpowiedzialności jako „serca" życia codziennego, podejmując ją w pracy i wypoczynku, w radościach i smutkach, w świętowaniu naszej wiary i promowaniu pokoju i sprawiedliwości. Co więcej, WŻCh staje się bardziej świadoma tej odpowiedzialności.

Na drodze jubileuszu spotykamy też błogosławionego Piotra Fabera, może mniej znanego, ale wielce cenionego przez Ignacego, który uważał go za największego eksperta Ćwiczeń Duchowych. Z kolei Franciszek Ksawery cenił go jako wielkiego przyjaciela. Kiedy widzimy Piotra Fabera, jak w swoich czasach przemierza Europę, odkrywamy pierwszorzędne znaczenie duchowego towarzyszenia, bycia osoby przy osobie, serca przy sercu. Odwiedzając miasta lub wioski, Piotr Faber szukał osobistego kontaktu z ludźmi, spotykał Boga, spełniając apostolskie pragnienia, o których Ignacy mówił jako o „pomaganiu duszom". Trzeba pamiętać, że nasza kultura kieruje uwagę na wszystko, co jest widoczne i spektakularne. Zatem potrzebna jest odwaga, aby wierzyć w apostolską owocność misji: spotkania i dzielenia, słuchania i doradzania, towarzyszenia i nieustannego nawracania, jak czynili to pierwsi jezuici. Jednakże ta sama kultura jest miejscem, gdzie prawdziwe chrześcijańskie życie może i powinno wzrastać oraz budować wspólnotę Kościoła.

Bez wątpienia WŻCh i Towarzystwo Jezusowe, wciąż w tym samym duchu Ignacego, Franciszka i Piotra żyją we wspólnocie modlitwy i pracy. Dziękujmy zatem „Gospodarzowi winnicy" za łaskę, którą jest WŻCh. Jest łaską dla Kościoła naszych czasów widzieć tak wiele „kwitnących" ruchów, które go tworzą. WŻCh umacniana przez świeckie doświadczenie otrzymuje zasłużone miejsce pośród tak wielu duchowych i apostolskich form Kościoła, w których wyraża się wiernie powołanie i misja świeckiego życia chrześcijańskiego. Święty Ignacy nigdy nie chciał zakładać trzeciego zakonu, ale jeszcze za swojego życia faworyzował stowarzyszenia wiernych chcących żyć doświadczeniem Ćwiczeń Duchowych (pragnących nadawać temu wspólnotowe formy według potrzeb Kościoła w świecie.

Na progu jubileuszu, który rozpoczniemy 3 grudnia tego roku w Javier, w Nawarra, w Hiszpanii, cieszę się, mogąc podzielić się z wami wszystkimi tym, jak przykład życia świętego Ignacego, świętego Franciszka Ksawerego i błogosławionego Piotra Fabera trwa, stale inspirując WŻCh i jezuitów. Dziękuję za waszą jedność w radości tego wspólnego świętowania roku jubileuszowego "ad maiorem Dei gloriam" (na większą chwałę Boga).

 
Z braterskim pozdrowieniem w Panu, Peter-Hans Kolvenbach, SJ. Generał Towarzystwa Jezusowego

Rzym, 4 listopada 2005 r.

 
WSPÓLNOTA w MISJI NR 70

Tłumaczenie Ewa Dybowska