Wspólnota Życia Chrześcijańskiego (WŻCh) w Polsce jest stowarzyszeniem katolickim, ruchem inspirowanym duchowością św. Ignacego z Loyoli. 

Ignacy Loyola



Naszą wspólnotę tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z różnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele.

Zmierzamy do tego, aby stawać się chrześcijanami bardziej zaangażowanymi w dawaniu świadectwa tym wartościom ludzkim i ewangelicznym, które rozwijają godność człowieka, dobro rodziny oraz integralność stworzenia. (...) Gromadzimy we wspólnocie osoby, które odczuwają pragnienie integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej (...). Dążymy do osiągnięcia takiej jedności życia, poprzez odpowiedzi na wezwania Chrystusa pojawiające się w świecie, w którym żyjemy." Zasady Ogólne nr 4 

Zasadniczym celem Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego jest apostolstwo podejmowane w każdym wymiarze życia, od apostolstwa w Kościele po zaangażowanie w życiu społecznym, gospodarczym, politycznym itd. Członkowie WŻCh w Polsce realizują obecnie swoje zaangażowanie apostolskie w następujących obszarach życia:
aktywne włączenie w życie Kościoła; współpraca z innymi ruchami w Polsce; ewangelizacja
promowanie duchowości ignacjańskiej
pogłębianie formacji duchowej ludzi świeckich; formacja liderów
zaangażowanie w pracę zawodową i wspieranie prywatnej przedsiębiorczości; praca na rzecz zmniejszania bezrobocia; praca nad przemianami w szkolnictwie
troska o dobro rodziny i wychowanie dzieci,
posługa na rzecz biednych, chorych i osamotnionych
troska o rozwój kultury i o ekologię
zaangażowanie w mass-media.
Członkowie WŻCh współpracują z jezuitami m.in. poprzez pomoc w udzielaniu rekolekcji ignacjańskich w domach rekolekcyjnych.

Duchowość WŻCh jest skoncentrowana na Misterium Paschalnym Chrystusa. Członkowie wspólnot dążą do coraz głębszej jedności z Chrystusem, który "tu i teraz" kontynuuje misję zbawienia. Więź z Chrystusem i Jego Kościołem jest mobilizacją do twórczej i konkretnej pracy na urzeczywistnieniem Królestwa Bożego na ziemi. Szczególnym wzorem tej współpracy jest Maryja, od której członkowie WŻCh uczą się odczytywania i wypełniania swego apostolskiego powołania.

Szczególnym źródłem duchowości naszej wspólnoty są Ćwiczenia Duchowne św. Ignacego z Loyoli. "Nasze powołanie wzywa, byśmy żyli taką duchowością, która otwiera i uczy dyspozycyjności na to wszystko, czego Bóg oczekuje od nas w każdej konkretnej sytuacji życia codziennego. Rozpoznajemy, że szczególnie modlitwa osobista i wspólna, rozeznanie we wspólnocie, rozeznanie indywidualne, w tym rachunek sumienia oraz kierownictwo duchowe są ważnymi środkami do szukania i odnajdywania Boga we wszystkich rzeczach. "Zasady Ogólne nr 5 Jest to duchowość ludzi pozostających w świecie, kochających ten świat i wrażliwych na obecność w nim Boga.

Najbardziej powszechnym środkiem formacji w WŻCh są spotkania w małych grupach -wspólnotach podstawowych. Każda wspólnota spotyka się systematycznie (co tydzień lub co dwa tygodnie) na wspólnej modlitwie, dzieleniu się życiem i wiarą, wspólnym rozeznawaniu i poznawaniu nowych treści. W trakcie tych spotkań uczestnicy uczą się działania opartego na doświadczeniu - rozeznawaniu - podejmowaniu decyzji, aby w rezultacie być coraz bardziej kontemplatywnymi w działaniu.

Najwyższą władzą Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w Polsce jest Zgromadzenie Narodowe zbierające się co 4 lata, które wybiera Radę Wykonawczą na czele której stoi Prezydent.

Źródło: WZCh.org.



ZASADY OGÓLNE WSPÓLNOTY ŻYCIA CHRZEŚCIJAŃSKIEGO

Uchwalone przez Zgromadzenie Ogólne 7 września 1990
Zatwierdzone przez Stolicę Apostolską 3 grudnia 1990


WSTĘP

1. "Trzy Osoby Boskie, widząc ludzkość rozdartą przez tak wiele grzechów, postanawiają poświęcić się całkowicie ludziom aby ich wybawić od wszelkiego zła i zniewolenia " (por. ĆD 102). Z miłości do człowieka Słowo wcieliło się i narodziło z Maryi, ubogiej dziewicy z Nazaretu. Jezus, który zamieszkał pośród ludzi, dzieląc Z nimi codzienne życie, zaprasza do ciągłego jednoczenia się z Bogiem oraz wprowadzania jedności w rodzinie ludzkiej. Ten dar Boga oraz z Nim współpraca trwa do dzisiaj i dzięki Duchowi Świętemu objawia się w każdej sytuacji świata. Dlatego my, członkowie Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego, sformułowaliśmy te Zasady Ogólne, aby pomagały nam postawę Jezusa Chrystusa, Jego wybory czynić własnymi i przez to włączyć się przez Niego, z Nim i w Nim w inicjatywę miłości Boga wiernego swoim obietnicom.

2. Nasza Wspólnota jest drogą życia chrześcijańskiego, stąd zasady te winny być rozumiane nie tyle według ich litery, ile w duchu Ewangelii i zgodnie z wewnętrznym prawem miłości. Prawo to, które Duch Święty wpisuje w nasze serca, wyraża się ciągle w nowy sposób, w każdej sytuacji codziennego życia. Szanuje ono niepowtarzalny charakter każdego powołania i uzdalnia do otwartości i wolności, czyniąc dyspozycyjnymi wobec Boga. Dzięki niemu jesteśmy wzywani do coraz bardziej świadomie podejmowanej odpowiedzialności za nieustanne poszukiwanie odpowiedzi na problemy naszych czasów we współpracy z Ludem Bożym i wszystkimi ludźmi dobrej woli, szerząc postęp i pokój, sprawiedliwość i miłość bliźniego, wolność i godność każdego człowieka.

3. Wspólnota Życia Chrześcijańskiego jest światowym, publicznym stowarzyszeniem, którego centrum znajduje się obecnie w Rzymie. WŻCh jest kontynuacją Sodalicji Mariańskich zainicjowanych przez Jean Leunisa SJ, które po raz pierwszy zostały oficjalnie zatwierdzone przez papieża Grzegorza XII bullą Omnipotentis Dei z dnia 5 grudnia 1584 roku. Sięgając do źródeł Sodalicji Mariańskich dostrzegamy ich początek w grupach ludzi świeckich, które rozwijały się od roku 1540 w różnych częściach świata, dzięki inicjatywie świętego Ignacego z Loyoli i jego towarzyszy. Żyjemy więc naszym stylem Życia chrześcijańskiego jedności z tymi, którzy nas poprzedzili, wdzięczni za ich świadectwo i apostolską pracę. Jesteśmy w bliskiej więzi poprzez miłość i modlitwę ze wszystkimi, którzy żyli i żyją naszą duchowością, będąc naszymi przyjaciółmi i orędownikami w Kościele a zarazem wspierając realizację naszej misji.

Część pierwsza: NASZ CHARYZMAT

4. Naszą Wspólnotę tworzą chrześcijanie: mężczyźni i kobiety, dorośli i młodzież, z rożnych grup społecznych, którzy pragną bardziej naśladować Jezusa Chrystusa i współpracować z Nim w budowaniu Królestwa Bożego, rozpoznając Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego jako swoje osobiste powołanie w Kościele. Zmierzamy do tego, aby stawać się chrześcijanami bardziej zaangażowanymi w dawaniu świadectwa tym wartościom ludzkim i ewangelicznym w Kościele i społeczeństwie, które rozwijają godność człowieka, dobro rodziny oraz integralność stworzenia. Jesteśmy szczególnie świadomi naglącej potrzeby pracy na rzecz szerzenia sprawiedliwości poprzez preferencyjną opcję na ubogich i styl życia w prostocie, wyrażający naszą wolność i solidarność z potrzebującymi. Aby przygotować naszych członków do bardziej skutecznego świadectwa oraz zaangażowania apostolskiego, szczególnie w środowiskach życia codziennego, gromadzimy we wspólnocie osoby, które odczuwają pragnienie integracji wszystkich wymiarów swego życia z pełnią wiary chrześcijańskiej zgodnie z naszym charyzmatem. Dążymy do osiągnięcia takiej jedności życia, poprzez odpowiedź na wezwania Chrystusa pojawiające się w świecie, w którym żyjemy.

5. Duchowość naszej Wspólnoty jest skoncentrowana na osobie Jezusa Chrystusa i uczestnictwie w Misterium Paschalnym. źródłem jej jest Pismo święte, liturgia, rozwijająca się nauka Kościoła oraz objawianie się woli Bożej w wydarzeniach naszych czasów. W kontekście tych uniwersalnych źródeł, Ćwiczenia Duchowne św. Ignacego uważamy za źródło szczególne i charakterystyczne narzędzie naszej duchowości. Nasze powołanie wzywa, byśmy żyli taką duchowością, która otwiera i uczy dyspozycyjności na to wszystko, czego Bóg oczekuje od nas w każdej konkretnej sytuacji życia codziennego. Rozpoznajemy, że szczególnie modlitwa osobista i wspólna, rozeznanie we wspólnocie, rozeznanie indywidualne, w tym rachunek sumienia, oraz kierownictwo duchowe są ważnymi środkami do szukania i odnajdywania Boga we wszystkich rzeczach.

6. Jedność z Chrystusem prowadzi do jedności z Kościołem, w którym Chrystus tu i teraz kontynuuje swoją misję zbawienia. Stając się wrażliwymi na znaki czasu i poruszenia Ducha Świętego będziemy coraz bardziej potrafili spotykać Chrystusa w każdej sytuacji i w każdym człowieku. Uczestnicząc w życiu Kościoła czerpiemy z bogactwa życia liturgicznego, rozważamy Słowo Boże, poznajemy oraz przekazujemy innym Jego naukę. Kierując się wspólnym zatroskaniem o rozwiązywanie problemów i rozwój całej ludzkości współpracujemy z hierarchią i innymi liderami Kościoła, a zarazem jesteśmy wrażliwi na sytuacją, w jakiej znajduje się Kościół we współczesnym świecie. Więź z Kościołem mobilizuje nas do twórczej i konkretnej współpracy w urzeczywistnianiu Królestwa Bożego na ziemi, wraz z gotowością pójścia i służenia wszędzie tam, gdzie potrzeby Kościoła tego wymagają.

7. Dar z nas samych wyraża się w osobistym włączeniu się we Wspólnotę Światową, w dowolnie wybranej wspólnocie podstawowej. Wspólnota skoncentrowana na Eucharystii jest konkretnym doświadczeniem jedności w miłości i działaniu. Każda z naszych wspólnot jest zgromadzeniem osób w Chrystusie, częścią Jego Ciała Mistycznego. Jednoczy nas wspólne Przymierze, ten sam sposób życia i szczególna miłość do Maryi, jako naszej Matki. Odpowiedzialność za rozwój więzi wspólnotowych nie ogranicza się jedynie do wspólnoty podstawowej, ale rozszerza się na Narodową i Światową Wspólnotę Życia Chrześcijańskiego, na wspólnoty kościelne, w które jesteśmy włączeni (parafia, diecezja), na cały Kościół i na wszystkich ludzi dobrej woli.

8. Jako członkowie pielgrzymującego Ludu Bożego otrzymaliśmy od Chrystusa misję świadczenia o Nim wobec ludzi poprzez postawy, słowa i czyny. Jednoczymy się z Jego misją "niesienia dobrej nowiny ubogim, głoszenia wolności jeńcom, przywracania wzroku niewidomym, uwalniania uciskanych oraz obwoływania czasu łaski Boga" (por. Iz 61,1n; 58,6). Życie nasze Ze swej istoty jest apostolskie. Teren misji podejmowanej przez WŻCh jest nieograniczony; rozciąga się zarówno na Kościół jak i świat, byśmy mogli nieść ewangelię zbawienia wszystkim ludziom i społeczeństwom, poprzez otwieranie serca na nawrócenie i walkę o przemianę zniewalających struktur.

1. Każdy z nas jest wezwany przez Boga, aby wprowadzać Chrystusa i Jego zbawcze działanie w swoim najbliższym środowisku. To osobiste apostolstwo jest konieczne, aby Ewangelia ciągle rozszerzała się przenikając każdego człowieka oraz różne sytuacje i miejsca.
2. Jednocześnie podejmujemy wspólne zaangażowania apostolskie w zespołach, grupach apostolskich różnego typu, inicjowanych lub wspieranych przez Wspólnotę odpowiednimi strukturami albo przez włączanie się w działalność istniejących organizacji świeckich, religijnych.
3. Wspólnota dopomaga nam rozwijać apostolskie zaangażowanie w jego rożnych aspektach, uwrażliwiając na problemy najbardziej naglące i powszechne, szczególnie poprzez rewizję życia, rozeznanie indywidualne oraz rozeznanie we wspólnocie. W ten sposób pragniemy odczytywać apostolski sens każdej sytuacji życia codziennego.
4. Wspólnota przynagla nas do głoszenia Słowa Bożego i pracy nad reformowaniem struktur społecznych poprzez uczestnictwo w wysiłkach wyzwalania ofiar wszelkich form dyskryminacji. Dążymy do ewangelizacji kultury. Pragniemy rozwijać ducha ekumenizmu, współpracując w inicjatywach przyczyniających się do jedności chrześcijan. Nasze zaangażowanie znajduje swe stały inspirację w Ewangelii Chrystusa ubogiego i pokornego.

9. Duchowość naszej Wspólnoty jest skoncentrowana na Chrystusie, stąd rolę Maryi widzimy w relacji do jego Osoby: jest Ona wzorem naszej współpracy w misji Chrystusa. Współpraca Maryi z Bogiem rozpoczęła się od Jej "tak" w misterium Zwiastowania-Wcielenia. Jej owocna służba, którą między innymi dostrzegamy w nawiedzeniu św. Elżbiety, oraz solidarność z ubogimi, rozważana w Magnificat, ubogaca naszą motywację pełniejszego zaangażowania się na rzecz szerzenia sprawiedliwości we współczesnym świecie. Współpraca Maryi w misji Syna, trwająca przez całe Jej życie, inspiruje do pełnego oddania się Bogu, w jedności Z Maryją, która akceptując plany Boże stała się naszą Matką, Matką wszystkich ludzi. W ten sposób potwierdzamy naszą misję służenia światu, otrzymaną na chrzcie i bierzmowaniu. Czcimy Maryję, Matkę Boga w sposób szczególny i ufamy Jej wstawiennictwu w realizacji naszego powołania.

Część druga: ŻYCIE I ORGANIZACJA WSPÓLNOTY

10. Członkowie
Przynależność do Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego zakłada osobiste powołanie. Kandydat, w czasie określonym przez Normy Ogólne jest wprowadzany w styl życia WŻCh. Czas ten pozwala kandydatowi i wspólnocie rozeznać jego powołanie do WŻCh. Wraz z podjęciem decyzji, potwierdzonej przez wspólnotę, podejmuje on czasowe przymierze i z pomocą wspólnoty rozwija życie zgodnie z celem i duchem WŻCh. Po upływie odpowiedniego czasu, określonego w Normach Ogólnych, następuje podjęcie przymierza na stałe, zakładające ciągły rozwój życia WŻCh.

11. Życie wspólnoty
Istotnymi środkami formacji i stałego wzrostu są spotkania we wspólnocie podstawowej. Regularnie odbywające się spotkania umożliwiają dzielenie się wiarą i życiem w atmosferze wzajemnego zaufania oraz rozwój zaangażowania się w misję.

12. Styl życia
1. Styl życia Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego wymaga od jej uczestników dążenia z pomocą wspólnoty do ciągłego rozwoju osobowego i społecznego, będącego wzrostem w wymiarze ludzkim, duchowym i apostolskim. Wyraża się to uczestnictwem w Eucharystii, ilekroć jest to możliwe; intensywnym życiem sakramentalnym; codzienną modlitwą, zwłaszcza opartą na Piśmie Świętym; rozeznaniem poprzez codzienną "rewizję życia" i, o ile to możliwe, regularnym kierownictwem duchowym; coroczną wewnętrzną odnową w oparciu o źródła naszej duchowości; i rozwojem miłości Matki Bożej.
2. Wspólnota zmierza do współpracy z Chrystusem we wprowadzaniu Królestwa Bożego, dlatego każdy jej uczestnik jest wezwany do czynnego udziału w szeroko rozumianym apostolstwie. Stałym sposobem rozpoznawania, jak najlepiej wcielać obecność Chrystusa w świecie jest rozeznawanie apostolskie, indywidualne i we wspólnocie. Tak rozumiana misja wymaga od każdego gotowości do uczestniczenia w życiu społecznym, ekonomicznym i politycznym oraz rozwijania zdolności ludzkich, umiejętności zawodowych, aby stawać się bardziej kompetentnymi i wiarygodnymi świadkami. Ponadto wymaga to również prostoty we wszystkich aspektach życia, celem naśladowania Chrystusa ubogiego i zachowania wolności wewnętrznej w zaangażowaniu apostolskim.
3. Każdy z członków wspólnoty bierze na siebie odpowiedzialność za uczestnictwo w spotkaniach i innych działaniach wspólnoty oraz wspomaga i zachęca innych do realizacji ich powołania, zawsze gotów do dawania i przyjmowania braterskiej rady i pomocy, tak jak w grupie "przyjaciół w Panu".

13. Władze

1. Światową Wspólnotą Życia Chrześcijańskiego kierują: Zgromadzenie Ogólne, które decyduje o normach i kierunkach działania oraz Rada Wykonawcza, która jest odpowiedzialna za wprowadzanie w życie decyzji Zgromadzenia Ogólnego. Ich skład i funkcje są określone w Normach Ogólnych.
2. Wspólnota narodowa, utworzona zgodnie z Normami Ogólnymi, gromadzi osoby, które dążą do realizacji sposobu życia i misji WŻCh w danym kraju. Wspólnotą narodową kieruje Zgromadzenie Narodowe i Rada Wykonawcza. Ich zadaniem jest zapewnienie odpowiednich struktur i programów formacyjnych niezbędnych do harmonijnego rozwoju całej Wspólnoty i do owocnego uczestnictwa Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego w misji Kościoła.
3. Wspólnoty narodowe mogą zakładać bądź zatwierdzać wspólnoty regionalne, diecezjalne oraz centra, składające się ze wspólnot podstawowych danego regionu, diecezji, miasta czy instytucji. Są one tworzone zgodnie z Normami Ogólnymi i statutem wspólnoty narodowej.

14. Asystent kościelny
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego każdego szczebla posiada asystenta kościelnego mianowanego zgodnie z prawem kościelnym i Normami Ogólnymi .Asystent kościelny, współpracując z innymi odpowiedzialnymi za wspólnotę, jest odpowiedzialny głównie za chrześcijański rozwój życia wspólnoty, pomagając jej członkom w odkrywaniu dróg Bożych, zwłaszcza przez Ćwiczenia Duchowe. Na mocy misji powierzonej mu przez hierarchię, którą reprezentuje, jest również szczególnie odpowiedzialny za sprawy doktrynalne i duszpasterskie oraz atmosferę właściwą wspólnocie chrześcijańskiej.
15. Majątek
Wspólnota Życia Chrześcijańskiego każdego szczebla może posiadać majątek i zarządzać nim jako publiczna osoba prawna w Kościele zgodnie z prawem kościelnym i prawem cywilnym danego kraju, dotyczącym tego zagadnienia. Własność oraz zarządzanie majątkiem należy do określonej wspólnoty.

Część trzecia: PRZYJĘCIE ZASAD OGÓLNYCH

16. Zmiana Zasad ogólnych
Zasady Ogólne wyrażają tożsamość i charyzmat Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego i jej status w Kościele, są przyjęte przez Zgromadzenie Ogólne i zatwierdzone przez Stolicę Apostolską jako podstawowy statut wspólnoty Światowej. Zmiany w Zasadach Ogólnych wymagają większości dwóch trzecich głosów Zgromadzenia Ogólnego oraz zatwierdzenia przez Stolicę Apostolską.

17. Zawieszenie i wykluczenie
Warunkiem członkostwa w WŻCH na każdym szczeblu jest akceptacja Zasad Ogólnych Wspólnoty Życia Chrześcijańskiego. Jeśli członek lub wspólnota podstawowa nie przestrzegają w sposób jasny Zasad Ogólnych, to wspólnota narodowa może ich zawiesić lub nawet wykluczyć. Wspólnocie narodowej, która toleruje nieprzestrzeganie Zasad w jednej ze swych wspólnot podstawowych, grozi zawieszenie lub nawet wykluczenie ze wspólnoty światowej. W przypadku podjęcia takiej decyzji przysługuje prawo odwołania się od decyzji postanowionej na szczeblu podstawowym lub lokalnym do wspólnoty narodowej, i od decyzji na szczeblu narodowym do wspólnoty światowej.

Droga realizacji naszego zaangażowania w świecie
„Kto trwa we Mnie, a Ja w nim, ten przynosi owoc obfity ..."
(J 15,5)
Abyśmy mogli wzrastać jako ludzie świeccy duchowo, społecznie i apostolsko, Wspólnota światowa i Narodowa rozpoznała jako ważne następujące środki, które mogą nam w tym dopomóc:


1.Podjęcie trudu życia w świecie z Chrystusem w naszym życiu codziennym, czyli w obowiązkach, zadaniach, pracy, z tą świadomością, że w tym powołuje nas Bóg, obdarza darem przemiany (nawrócenia) oraz wzywa do bycia Jego świadkiem wobec ubogich i niesprawiedliwości społecznej
2.Podjęcie rozwoju dojrzałego życia apostolskiego poprzez rozeznawanie konkretnych zaangażowań w życiu codziennym i społecznym, w których w sposób szczególny podejmujemy ich przemianę w zaangażowanie apostolskie
3.Nasze zjednoczenie z misją Chrystusa, czyli apostolstwo, wyraża się w wewnętrznej trosce o ubogich i sprawiedliwość społeczną, w naszym świadectwie życia codziennego, prowadząc ku wcielaniu Chrystusowej miłości, poprzez konkretne działania apostolskie, w różnorodne formy ubóstwa i niesprawiedliwości, dotykające człowieka i społeczności
4.Troska o świat i budowanie Królestwa Bożego zachęca nas do rozwijania wartości osobowych, społecznych oraz umiejętności zawodowych tak, aby nasze zaangażowanie i świadectwo apostolskie było coraz bardziej kompetentne i konkretne
5.Podjęcie sakramentu małżeństwa jako dynamicznego daru stałej, rozwijającej się miłości między małżonkami, rodzącego nowe życie i troskę o pełny rozwój naszych dzieci, prowadzącego do świadczenia naszą miłością małżeńską i rodzinną wobec potrzebujących
6.Coraz dojrzalsze jednoczenie się z działaniem Chrystusa w nas i w zmieniającej się rzeczywistości świata rozwijając postawę codziennego rozeznawania, ku czemu Chrystus prowadzi nas wewnętrznie, w naszej codzienności i zaangażowaniu w świat, szczególnie poprzez rewizję życia prowadzącą do integracji naszego życia z wiara
7.Rozwój stałej postawy nawrócenia, abyśmy grzechy, słabości, ograniczenia, zarówno osobiste, wspólnoty jak i społeczne, przeżywali w miłosierdziu Boga, wprowadzając miłosierdzie w życie osobiste, wspólnotowe i społeczne. Dopomagają nam w tym między innymi sakrament pokuty [pojednania] i Eucharystia
8. Skoncentrowanie na życiu Eucharystią tak, aby Chleb Życia, który otrzymujemy, był chlebem Życia dla innych, a codzienność stawała się Eucharystią. W praktyce oznacza to pogłębiony udział w Eucharystii niedzielnej i ile razy to możliwe, dodatkowo w ciągu tygodnia.
9.Ważnym środkiem rozwoju naszego powołania są „Ćwiczenia duchowne" św. Ignacego. Dążymy do tego, aby nasz rozwój indywidualny i wspólnotowy oraz zaangażowanie apostolskie, dokonywały się w dynamice pedagogiki ćwiczeń duchownych. W praktyce zakłada to troskę, aby nasze życie osobiste, spotkania we wspólnocie, spotkania formacyjne, dni skupienia, seminaria, rekolekcje i zaangażowania apostolskie były realizowane z uwzględnieniem procesu ćwiczeń duchownych
l0. Rozwój naszej jedności z Chrystusem poprzez modlitwę, abyśmy dzięki kontemplacji Chrystusa ukrzyżowanego i zmartwychwstałego, żyjącego i działającego w nas i w świecie dzisiaj, urzeczywistniali Jego styl życia i działania. Zakłada to troskę o pogłębianie naszej codziennej modlitwy oraz o to, aby codzienność stawała się modlitwą
11.Abyśmy mogli iść coraz bardziej za Chrystusem ubogim, troszczymy się we wszystkich wymiarach naszego życia o jego prostotę. Dzięki wewnętrznej wolności stajemy się bardziej dyspozycyjni wobec działania Ducha świętego i potrzeb ludzi w zmieniającej się sytuacji naszego życia w świecie
12.Pomocą w naszym rozwoju jest również kierownictwo duchowe, które dokonuje się poprzez: wspólnotę, ćwiczenia duchowne oraz ewentualne spotkania z kierownikiem duchownym
13.Podjęciem zaangażowania w życie i działalność wspólnoty podstawowej, które pogłębia nasza dojrzałość w życiu duchowym, społecznym, eklezjalnym i apostolskim, kształtując motywacje, postawy i działania w duchu Ewangelii i nauki Kościoła
14.Pogłębiamy naszą miłość do Maryi jako Tej, która jest dla nas wzorem wcielania Jezusa Chrystusa w świat. Ona uczy nas dojrzałego pośredniczenia w przekazywaniu życia i zbawienia człowiekowi i społecznościom